آنها که ازاز دور نگاه میکنند و می گویندتو چی کم داری ومن باران اشکهایم را در برابر چشمهایشان پنهان میکنم و با لبخند پوچی به نشانه تایید سری تکان میدهم اما فقط خودم می دانم که هر گاه درون خود را می کاوم به یک غم بزرگ می رسم و آن غم نبودن توست میان همه اینها تو را کم دارم اما افسوس که نمی توانم فریاد بزنم